Santa Lucia, una poesia infinita anche per i grandi

Santa Lüsia dè ’na olta Tre portogài, èn pìgn dè caramèle, / chèle dè söchèr co la carta dora, / ’na pöa dè pèsa, però dè chèle bèle, / col vistìt a fiur e la facina mora, / ’na machinina dè lata culurada / co la ciaitina che ocór per fala ’ndà. Èl sò pütì èl l’era zà slöciada / nèla vidrina, ènsema al sò papà. Én pér dè piàcc söl taol dèla cuzina / giü per l’asnì che certo ’l garà fam / èn pit dè acqua ’na braca dè farina / e per la Santa ’na fèta dè salam. «Sculta! La Santa lè riada / sente östa èl sò campanilì / fa prèst... la nòt lè za calada / pesega, pesega cori nel litì!» Ghè mia al mond ’na gioia granda isé / dè quando i gnari i troa Santa Lüsia / Me piazarès ’na olta turnà ’n dré / per pröala amò con töta la famìa.

// Elio Palvarini
Brescia